Beroepsvereniging
voor zelfstandige
communicatieprofessionals

Zilveren graffels

Snelkookpan (eigen foto)

Er is een hemels verlangen in ons vakgebied naar standbeelden, prijzen, reputaties, zilveren inktpotten, kristalprijzen, griffels en graffels. Op mijn zakelijke tijdlijn vliegen ze om de oren. Prijs voor dit, oorkonde voor dat. Maar als we nadenken en beseffen waar we het voor doen en dat het eigenlijk illusies zijn om werknemers gemotiveerd te houden weet je wel beter. Het is toch van den gekke om mee te rennen in de ratrace van beter naar enorm veel beter.

Het is een typisch voorbeeld van de Angelsaksische snelkookpan, die mensen in ‘no time’ lijkt gaar te stomen om nog meer te presteren … totdat ze opgebrand zijn. Terwijl we dondersgoed weten dat dat ‘slow cooking’ (langzaam sudderen) veel beter is. Het is ons lot om een oneindig aantal rollen te spelen, maar die rollen zitten niet in zilver of goud, een prijs of de medewerker van de maand te zijn. Dat zijn korte termijndoelen. Serieus vraag ik me af waarom er steeds die behoefte is aan extrinsiek opgelegde motivatie bij de bovenbazen en onderbazen?

Een kanteling

Tegelijkertijd ervaar ik het nieuwe en onbekende. Ik zie al zoveel verandering bij koplopers. Mijn tip. Schaf die prijzen af en kijk als opdrachtgever of manager eens wat vaker naar de waarden en gedrevenheid van mensen. Zelfstandige professionals bijvoorbeeld zijn gedreven mensen, die hebben vaak zo een gouden schop onder hun kont niet nodig. De vrijheid van hun ondernemerschap schept namelijk verplichtingen. Je moet je werk namelijk goed doen, anders mis je de boot.

Samengevat. Het zou jammer zijn dat we dit allemaal ontdekken aan het eind van onze loopbaan. Weten wat je mensen echt drijft is de sleutel tot een nieuwe werkelijkheid en fijn samenwerken. En dat gunnen we elke opdrachtgever en zelfstandige.

Marcel Kolder